Bir tespitim var, bugün fark ettim.

Eski şarkılar insanın kendi içinde bir seyler bulmasını sağliyordu, insan kendi içine bakıyordu.

Şimdiki populer müzik ve genel olarak müzik kendi içimize bakmamızı engellemek için yapılıyor.

Sanırım aynı durum sinemada da var ve bu küresel. Bu belli bir politika sonucu olabilir mi acaba?